DigiProfs is partner van:

Nieuws

Nobelprijs voor basis huidig internet

Bookmark and Share

Bron: Sprout / Roger Gösele - 07-10-2009
Charles Kao, de grondlegger van de moderne glasvezelkabel, heeft de Nobelprijs voor de Natuurkunde gewonnen. In 1966 ontwikkelde Kao de theorie waarop ons huidige glasvezelnetwerk, dat snel internet mogelijk maakt, is vormgegeven. Voordat Kao zijn theorie ontwikkelde was de maximale lengte van een glasvezel om een lichtsignaal van begin tot eind te transporteren maar twintig meter.

Zuiver glas
Kao heeft aangeven dat het signaalverlies in een glasvezel vooral door de onzuiverheid van het gebruikte glas komt. Zijn berekeningen lieten zien dat glasvezels tot een lengte van 100 kilometer technisch mogelijk zijn. Slechts een paar jaar later begonnen de eerste producenten glasvezel te produceren op basis van zijn specificaties.

Kao heeft hiermee de basis gelegd voor het huidige glasvezelnetwerk en wordt daarom ook genoemd 'Father of Fiber Optic Communications'. 40 jaar na de berekeningen van Charles Kao is glasvezel niet meer weg te denken in de digitale communicatie. Het grootste gedeelte van het huidige internet, maar ook van alle gewone telefoongesprekken gaat tegenwoordig door het wereldwijde glasvezelnetwerk. Traditionele koperen kabels kunnen slechts een paar telefoongesprekken tegelijkertijd verwerken - een modern glasvezel meer dan 1 miljard.

Hoe werkt een glasvezel?
Een glasvezel is, zoals de naam al zegt, een hele dunne kabel gemaakt van glas. De glazen vezel bestaat uit een kern en een mantel. Het licht wat door de kern van een vezel gestuurd wordt blijft door de reflectie tegen de binnenzijde van de mantel in de kabel gevangen. Wit licht bestaat uit een spectrum van vele verschillende kleuren. De reflectiehoek van ieder van deze kleuren is verschillend. Wij kunnen dit zien op het moment dat het licht gebroken wordt door een prisma, een soort lens. Dit kleurrijke effect is bijvoorbeeld te bewonderen in een regenboog. Hier wordt het licht gereflecteerd in kleine regendruppeltjes.

Licht in een glasvezel wordt aan de randen van de vezel vele malen gereflecteerd. Hierdoor wordt het licht gebroken en gaan de verschillende kleuren uit elkaar. Wij noemen dit effect in de natuurkunde 'dispersie' of 'pulsverbreding'. Door deze pulsverbreding was geen zuivere signaaloverdracht mogelijk over lange afstanden. 25 jaar geleden is de singlemode glasvezel ontwikkeld. Deze nieuwe techniek heeft in 1988 de eerste transatlantische glasvezelverbinding mogelijk gemaakt. Vandaag omspant het glasvezelnetwerk 25000 keer onze aardbol en dagelijks komen er duizenden kilometers bij.



Artikel geschreven door Roger Gösele, directeur DigiProfs


Is uw computer veilig? Laat uw computer checken door DigiProfs!

Meer nieuws? Meld u aan voor de maandelijkse nieuwsbrief van DigiProfs.

Overzicht Security Monitor